અનુભવિકા

.

બાળપણની સાંજનાં દ્રશ્યો આંખે તરવરે છે.

સંધ્યા સમય થતાં ઘણી વાર અમે સ્ટેડિયમ રોડ પર ફરવા નીકળતાં (ઈવનિંગ વોક!).

ગણીગાંઠી પીળી બત્તીઓ નીચે સૂતેલો અંધારો – અજવાળિયો રોડ.

ભાગ્યે જ ખડખડતી કોઈ ટ્રક કે બસ. નસીબવંતાની કોઈક મોટરકાર. જવલ્લે દેખાતાં દ્વિચક્રી વાહન. પણ સારી એવી સંખ્યામાં સાયકલ.

સરકાર પણ સાયકલ સવારો પર એવી “મહેરબાન” કે કાયદા બનાવી નાખ્યા સાયકલ સવારી માટે! આજના જમાનામાં કોઈ માની શકે?

પહેલો કાયદો ડબલસવારીના પ્રતિબંધનો. એક સાયકલ પર બે જણા ન બેસી શકે ….

બીજો કાયદો: અંધારા પછી તમે પ્રકાશમાન બત્તી (લાઈટેડ લેમ્પ) વગર સાયકલ ન ચલાવી શકો. અંધારામાં કોઈ વાહન તમારી સાયકલ સાથે ભટકાઈ પડે તો?

સાયકલના ગવર્નર પર મધ્યભાગના હેન્ડલ પર સાયકલ-લેમ્પ ભરાવવાનો નાનો ક્લેમ્પ આવતો. શરૂઆતનાં વર્ષોમાં બત્તી કેરોસીનથી ચાલતી. પછી બેટરી-સેલથી ચાલતા લેમ્પ આવ્યા.

વિચાર કરો- રોજ બત્તીમાં કેરોસીન ભરવાનું! પાસે દિવાસળીની પેટી (મેચ-બોક્સ) રાખવાની. સાંજે કામધંધા-નોકરી પછી અંધારું થયું હોય તો પહેલાં બત્તી ચાલુ કરો, પછી જ સાયકલ પર બેસો!

સાયકલના આ બેમાંથી કોઈ કાયદાનો ભંગ કર્યો તો પોલિસ તરત વ્હીસલ મારે; બે-પાંચ રૂપિયાનો ચાંલ્લો! ઘણે ભાગે દંડ ભરવા તમારે કોર્ટમાં (ભદ્ર કે ઘીકાંટા?) જવું પડે!

કેવા વિચિત્ર લાગે સાયકલ સવારીના કાયદા!

.